AKSA’DAN SADÂ

Hüzün sana uğramazdı, kutlu Nebi’den beri

Oysa gökler ağlıyordu, zulme değdiğinden beri 

Kalbinin sesini yavaşlat ey Aksa! Tekbirler çağıldasın,

Ölüm kucağında bir mahşerse, İslâm seni uğurlasın.

 

Gül kokuyordun, tevhide kucak açtığından beri

Şimdi döküldü kanları, gülşeninde bülbüllerin 

Âh u zâr eder mescidlerin, minarelerin bile gölgesi

Gül’ün şah damarını kesseler, akardı amin diye.

 

Kürsün huzurda selâm verdi ey muhabbet-i nazâr-ı İlahi!

Ezelden ebede kulak verdi burak, mihrâbında gezince

Sen sır gibi çöllerde, kaybolmuş bir vahayken,

Şereflendi ocağın ve bucağın, bütün âlem seni bildi.

 

Bak melekler gömülüyor, aminler doluyor arşa 

Nerde diyorlar analar, söyleyin, bu İslam’ın ordusu?..

Nerde müminler, söyleyin onlara, hazin bir devr kapanıyor;

Ah u yakarışlarla arş titriyor, nerdeler, dökülüyor Aksa.

 

Taşlarda mezarlar var şimdi, ağıtlar doldu taştı

Selamlar ellere ulaştı, çığlıklar bir bir ıssızlaştı,

Ya İlahi! Feryâd bile uslandı, Gazze duyunca ahları 

Kudüs’te gülümsemek, şehadetin adı oldu Ey sadâ! duyur figânları.

 

Zübeyde Demir 

 

×